حماسه ی سرخ  

          حسن نصر(سیاووش)

این جا کسی از عشق نشانی ندیده است

دستی ز باغِ عاطفه ، سیبی نچیده است

آبی نمی چکد ، دگر از دستِ آسمان

چشمِ زمین کرامتِ باران ندیده است

داغِ عطش به سینه ی دریا نشسته است

زخمِ تبر به زانویِ جنگل رسیده است

گل° زخم های شانه ی این باغ شاهدند

نسلِ صنوبران چه ستم ها کشیده است

آیا به انعکاسِ صداقت امید هست

وقتی به باغِ آینه آفت وزیده است

جاری ترین حماسه یِ تاریخِ سرخِ ماست

خونی که از گلویِ (( سیاوش )) چکیده است

 ساحلِ لبخند  

       حسن نصر(سیاووش)

چه خوب بود اگر دست ها بهاری بود

وچشمه سارِصداقت همیشه جاری بود

چه خوب بود اگرکوچه باغِ عاطفه ها

پُر از طنینِ غزل خوانیِ قناری بود

چه خوب بود اگر قابِ سردِ پنجره ها

به سبکِ قصرِبهاران ، شکوفه کاری بود

چه خوب بود اگر از جزیره یِ اندوه

سفر به ساحلِ لبخند اختیاری بود

چه خوب بود اگر گوهرِ صمیمیّت

همیشه درصدفِ سینه یادگاری بود

              * * *

خوش آن زمانه که درکوچه هایِ دلتنگی

همیشه پرتوِ لبخندِ غمگساری بود

خوش آن زمانه که درکلبه هایِ کاهگلی

نگاهِ پنجره دارایِ اعتباری بود

  سبــزتـرازعـشق   

         حسن نصر(سیاووش)

من به هم صحبتیِ آینه عادت دارم

مثلِ جاری شدنِ چشمه اصالت دارم

ازتب آلوده ترین  قلّه یِ عشق آمده ام

من که با چشمه یِ خورشید رقابت دارم

مثلِ آتشکده ای پشتِ غبارِ تاریخ

با تبِ آتشِ زرتشت قـرابت  دارم

گـرچـه آلـوده یِ دنیـایِ فـریبم ، امّـا

سینه ای پاک به پهنایِ صداقت دارم

وقتی ازچهچهه یِ چلچله ها سرشارم

به غزل گریه ی احساس چه حاجت دارم

آن قدراز« تپشِ پنجره ها »*سرشارم

کـه نگـاهـی به بـلنـدایِ نجابت دارم

دست هایِ من اگر عاطفه رامی فهمند

با کسی سبزتر از عشق  رفاقت  دارم

* (من وضوبا تپش پنجره ها می گیرم) ؛ سهراب سپهری

  خاکسترِبُغض       

      حسن نصر(سیاووش) 

یگانه وارثِ خاکسترِبُغضِ سیاووشم

اگرطوفانِ آتش خیزد ازفریادِ خاموشم

اسیرِعشوه یِ سودابه یِ مکرید ، می دانم

من امّا - گوشِ شیطان کر- هواخواهِ سیاووشم

نه زندیقم ، نه ترسایم ، نه اهلِ کافرستانم

مجردوارمی گردم ، صلیبِ عشق بردوشم

به دنبالِ کسی مثلِ دلِ سرگشته یِ خویشم

که بگشاید مگرآغوشِ گرمی رو به آغوشم

وهرشب تا سحردرمعبدِ تنهایی ام ای عشق!

دوبیتی هایِ چشمانِ تورا پیوسته می نوشم

به تنگ آمد دلم درسینه ازاین ابرِتشویشی

که می بارد میانِ کوچه هایِ ذهنِ مغشوشم

به گمنامی میانِ کوچه هایِ فقر، جان کندن

گواراتر، که شعرم را به نان ونام بفروشم

اگرچه کاسه یِ صبرم ، شکست ازسنگِ ناکامی

ولی عهدِ وفاداری ، نخواهد شد فراموشم

                     نوشتۀ  " ف ، جلیلی "

   او عطر زنبق، اطلسی و داوودی را چشیده بود .بلوغ انار را

در ترک خوردگی و نمایانی دانه های رسیده اش دیده و عرعر و

صنوبر را در بازی های کودکانه اش فتح کرده بود . باسبزه و  آب

سخن می گفت،با تپش پنجره ها وضو می گرفت با اذان باد که

برسرگلدسته ی سرو خوانده شده باشدنمازمی خواندو به علف

اقتدا می کرد. زیر باران بی پروا و عریان می دوید و می خروشید

و برا ی هر قطره اش تب می کرد .

   وی هنر نقاشی را با هستی خویش آمیخته  بود . با طبیعت

درون خویش؛میل به زیبایی،آرامش،تنهایی ،غم ،رنگ ،بی رنگی ؛

و حـاصــل آن خطو ط ساده ای کـه مـیل بـه رفـتن داشتند و سـایه

روشن ها یی که میل به جاودانه شدن.

   نقاشی برای اورویایی بودکه درآن خودگمشده اش،آرامش درونی

و صفای روحانی اش را ، به دست می آورد و شعر ، زبان شیوا  و

رسای نقاشی هایش شد.

   آبی، رنگی بود که در زندگی اش دویده بود. اطاق آبی ،اطاق

تنهایی ها و مکاشفه هایش بود.باغ پر از نیلوفر آبی، گل های آبی

کاسنی،نگین انگشتری آبی مادرش و ...

   عرفان در درون سهراب حوضچه ای بودکه مدام درآن چشم هایش

را می شست وجوری دیگربه جهان درون وبیرون خود می نگریست،

می رسید به : "ما هیچ ، ما نگاه"

باز می شست و می رسید به: "دیدن و جوری دیگر دیدن"

 ..........................................

  پاکـترازآبـیِ صـداقـت  

      برای زنده یاد  " سهراب سپهری "   

           حسن نصر(سیاووش)

     نجیب بود ومسیحایی وبهاری بود

     ومثلِ چلچله ها، در بهار جاری بود

     همیشه یاسِ تبسّم به گوشه ی لب داشت 

     همیشه عشق، محبت، به سینه ها می کاشت

     بهار، آینه دارِ حضور سبزش بود 

     نسیم ، خاطره ای ازعبورِ سبزش بود 

     تمامِ اهلِ وفا ، وامدارِ او بودند

     تمام آینه ها، خواستارِ او  بودند

     کسی که نبضِ دقایق ،برایِ اومی زد

     کسی که عاطفه ، پردرهوایِ اومی زد

     حضورِغربتِ ما را چه خوب می فهمید 

     زبانِ آینه ها را چه خوب می فهمید

     کسی که خانه ای ازپرنیانِ ایمان داشت 

     کسی که پنجره ای رو به باغِ عرفان داشت

     کبوترانِ سحر را به بامِ ما کوچاند 

     شمیمِ عاطفه اش را به کوچه ها کوچاند

     کسی که صبحِ نگاهش، شروعِ رؤیا بود 

     کسی که شاعرِاحساس هایِ زیبا بود

     نسیمِ عاطفه اش، جان به قاصدک می داد 

     زلالِ حنجره اش، دل به نی لبک می داد

     کسی که پاک ترازآبیِ صداقت بود 

     پرازنجابتِ باران ، پرازطراوت بود

     غروب درافقِ چشم هایِ اومی سوخت

     دمی که چشم به اندوهِ یاس ها می دوخت

     تمامِ دغدغه اش ، غربتِ شقایق بود 

     و مثلِ روز، کلامش ، پرازحقایق بود

     شب ازحضورِ زلالش ، ستاره می نوشید 

     سحر، اقاقیِ نور ازنگاهِ او می چید

     دلـش ، تبلّورِاحساسِ پاکِ دریا بود 

     غـمش ، تجسّمِ اندوهِ بی کران ها بود 

                    *     *     *                           

     دریغ ! سبزِ صدایش به بی صدا پیوست 

     دریغ ! آبیِ چشمش به قصه ها پیوست

     تمامِ شهر پرازخالیِ صدایش شد

     و کوچه کوچه عزادارِ چشم هایش شد

     تمامِ ایلِ پرستو، سیاه پوشیدند

     وهرچه آینه، شولایِ آه پوشیدند

     چقدر وسعتِ دل بی حضور او،تنگ است 

     چقدرحنجره یِ جغدِ شب، بد آهنگ است